وقتی خرید یک وعده غذا هم به قسط‌بندی می‌رسد

وقتی نان ربوده شد
وقتی پیتزا هم کالای لوکس است

تبلیغی که پیشرو دارید، گویاترین سندِ روزگار ماست: یک پیتزا، یک گوشی، و عبارت «پیتزا هم قسطی شد!». خنده‌دار است اگر فاجعه نبود.
متاسفانه وقتی خریدِ یک غذای ساده به قسط‌بندی نیاز پیدا می‌کند، یعنی سفره‌ی خانواده‌ی ایرانی به ورطه‌ی سقوط و انحطاط رسیده است.
دولت برای ما دویست بار می‌گوید «تورم مهار شد»؛ اما دلار در بازار هر روز رکورد تازه می‌زند و اجاره‌خانه، دارو و نان، هر صبح گران‌تر از دیروز می‌شود. حاصل این سیاست‌ها چیزی نیست جز سوق‌یافتن اقلام ابتدایی به دامنه‌ی خرید اقساطی. قسطی شدن خوراک، یعنی رسمیت‌بخشیدن به فقر؛ یعنی پذیرفتن اینکه دستمزدها از گردونه‌ی واقعیت عقب مانده‌اند.
هر روز ثروتمندان وابسته به رانت، ثروتمندتر می‌شوند و حقوق‌بگیران، زیر خط فقر فرو می‌روند. این دیگر چرخه نیست؛ شیار عمیق‌شونده‌ی نابرابری است. مگر ما به کدامین گناه، این زجر را به فرزندانمان می‌دهیم که سیرکردن شکمشان آرزو شده است؟
ریاست‌ محترم جمهوری باید بداند: آمار و ارقام رضایت‌بخش، شعار و …شکم خالی را سیر نمی‌کند.
کنترل رانت، تعدیلِ ناموزونِ دستمزد، و مهارِ ارقامِ سرگردان، وظیفه است، نه شعار. اگر قسطی‌شدن پیتزا عادی می‌شود، فردا قسطی‌شدن زندگی، هنجار خواهد شد؛ و این، اعتراف رسمی حکمرانی به ناکامی خویش است.
دکتر مازیار میر